blog

Saying ‘yes!’ again

‘En je boek dan?’, vroeg Andrea me tijdens een bijeenkomst van Groeikracht, een wijze-ondernemende-vrouwen-netwerk in Deventer. Ik deelde m’n ideeën voor een nieuw filmproject en de onzekerheden die ik erbij ervoer. Ik voelde twijfel of het me zou lukken alle onderdelen die ik zou verzamelen tot één geheel te kunnen maken, tot iets wat ik zou willen delen ‘met de wereld’ en zocht daarvoor een verhaallijn. En dat was precies waar ik nu met m’n boek tegenaan liep! Hoe kreeg ik al die mooie interviews en ervaringen onderweg in een mooi verhaal, in een boek. ‘Dat ga je dan weer tegenkomen’, voegde ze er aan toe. Ja natuurlijk! Ik was dit boekavontuur aangegaan, ook om er een geheel van te maken om te delen en wel in de vorm van een boek.
En voor ik de film ga maken, en een nieuwe ontdekkingstocht in stap, ga ik de laatste etappes van het boekavontuur aflopen. De etappes waar ik juist ook zo nieuwsgierig naar ben!
JA, ik ga het boek nu afmaken!

Meeleesmaatje
Tijdens diezelfde Groeikracht-bijeenkomst opperde Sarai het idee van een meelezer. Ik was al een tijdje aan het broeden op wie ik daarvoor zou vragen, want dat was wat me inderdaad enorm zou helpen. Door haar vraag wist ik dat zij dat was! En zo zit ik nu met de eerste ruwe versie uitgeprint naast me in de Pipowagen achter in onze tuin te werken aan het boek. Terwijl dezelfde versie nu ook bij Sarai ligt. En dat voelt enorm rijk.

Mist verdiepen & tijd maken
Ondertussen was me een bericht van bevriend pionier Bruno van den Elshout opgevallen. Hij deelde in zijn nieuwsbrief in augustus: “Zonder tekort te doen aan al het moois dat de voorbije jaren brachten: die alomvattendheid mis ik inmiddels al een tijdje.” In de vorige nieuwsbrief schreef ik al iets over de mist die ik ervoer bij het in de wereld zetten van iets nieuws: NieuwsgierigerWijs. En nu ervoer Bruno na het in de wereld zetten van zijn New Horizons, ook mist. Dat maakte me nieuwsgierig naar hoe hij dit beleefde en ben ik blij dat ik hem daarover mag komen interviewen voor het boek.

En hoe kan ik dat mooier doen dan door eerst mee te wandelen met Bruno’s wekelijkse ‘Tijd maak je maandag’ aan zee, wat me al langer leuk lijkt eens mee te maken. Ik begin nu zelf ook de week vaak al wandelend langs de IJssel en ervaar hoe waardevol het is hier een vast moment voor te hebben en de week zich als het ware uit te laten kristalliseren in dat stille moment. En nu ga ik dit mee beleven aan zee, met degene die mij ertoe inspireerde en wel komende maandag 16 oktober. Iedereen die ook nieuwsgierig is en tijd wil maken kan trouwens meelopen. Je bent elke maandag om 9 uur van harte welkom aan de waterpomp, het eindpunt van lijn 12, tegenover Duivelandsestraat 77, 2583 KM Den Haag om mee te wandelen.

2018
Dat het boek er ging komen wist ik ergens wel. Daarvoor was ik immers op pad gegaan en had ik prachtige mensen geïnterviewd en verhalen verzameld. Dat het er nu echt gaat komen, en wel komend jaar, geeft een geweldige energie voor de laatste etappes: het realiseren van het boek!

Ben je ook zo benieuwd naar hoe het er uiteindelijk uit gaat zien? En heb je zin om andere nieuwsgierige pioniers te ontmoeten? Bestel dit jaar het boek, en je bent bij het lanceringsfeestje!

Meer
Meer lezen over boekavontuur Nieuwe paden banen

Leave a comment

2 daagse tocht door het Vechtdal

Begin september vertrok ik voor een trektocht van twee dagen. Daar had ik al een tijdje zin in en nu wist ik een pad waarbij de route van station naar station liep én langs een camping waar ik al een tijdje nieuwsgierig naar was. Ik bracht m’n jongste zoon Jiri naar de gastouder met het idee meteen de trein te nemen naar Ommen. Echter bleek mijn zoon de auto niet uit te willen. Hij wilde vandaag niet naar de gastouder. Er was een nieuwe baby gekomen en die huilde te hard, vond hij. We gingen samen naar binnen. En terwijl Jiri zich bij elke poging van mij om te gaan, hard huilend aan me vastklampte, realiseerde ik me dat hij het waarschijnlijk ook niet zo leuk vond dat ik 2 dagen wegging én vooral ook dat ík het lastig vond om 2 dagen weg te gaan van m’n gezin. Het was fijn dat manlief Lars wel even wilde komen koffiedrinken bij de gastouder en mijn vertrek het wennen aan de nieuwe situatie bij de gastouder niet langer in de weg stond. Met veel zin en een gerust hart nam ik de eerstvolgende trein, een nieuw avontuur tegemoet.

Ik had de route op kaartjes uitgeprint, zonder routebeschrijving erbij, en verwachtte dat ik me wel ging redden met de markeringen. Het was prima weer, veel beter dan voorspeld. Er was zelfs zon en er was geen regendruppel te bekennen. Ik volgde de rood-witte markering, waarvan ik aannam dat dit het vervolg van het Maarten van Rossumpad aangaf. Terwijl ik een prachtig stuk over de heide en door het bos had gelopen, kwam ik bij een wat grotere weg en stond er onder de markering die ik volgde “Pieterpad”. Oeps, dat pad ging de hele andere kant op wist ik, naar Hellendoorn en niet naar Marienberg, de route die ik wilde lopen. Ik zag dat ik ook al lang van m’n kaart af was gelopen en pakte Googlemaps erbij. Ik kon natuurlijk ook naar Hellendoorn lopen, schoot het door m’n hoofd. Daar was vast ook wel een camping. Op de kaart bleek het nog wel haalbaar om naar de camping die ik voor ogen had te lopen. Ik had zin om aan de Vecht te kamperen en grappig genoeg voelde het nu veel meer als avontuur. Ik genoot van het bij elk kruispunt kiezen van m’n route door het bos navigerend op de zon.

Na prachtige bospaden kwam ik bij een zandvlakte uit, ‘de Sahara’, zag ik later op de kaart. Ik wilde er graag overheen van het pad af. Terwijl ik vervolgens weer een stukje op een pad liep in ongeveer de goede richting, zag ik opeens dat ik bijna bij het spoor was. Mijn oorspronkelijke route liep in de buurt van het spoor. Het verraste me omdat ik dacht dat ik veel meer oostwaarts was gelopen dan noordwaarts. Ik liep naar het spoor toe en zag een bordje “Ommen 3 km”. Ik had al de hele ochtend gelopen en nu was ik 3 kilometer van m’n beginpunt. Ik was weer op de route en had nog een aardig stuk te gaan! Ik volgende nu de blauw-witte markering met Vechtdalpad eronder ;). Ik raakte nog weer even van de route midden in een weiland met prikkeldraad er omheen. Het was er prachtig. Ik ging door het prikkeldraad en een stukje verderop vond ik de markeringen weer aan de rand van het bos. Ik gebruikte nu de kaart om te navigeren.

Ik stopte op een gegeven moment bij ongeveer elk bankje om even uit te rusten en m’n laatste restjes water op te drinken. Toen ik er bijna was, ging het pad een terrein op waar een bordje “verboden toegang voor onbevoegden” bij stond. Terwijl ik me afvroeg welk privéterrein ik opliep, bleek het de camping te zijn! Daar kon ik m’n waterfles weer vullen én m’n tent opzetten aan de Vecht! Het was er rustig, dit laatste weekend van de zomervakantie. Ook was het nog steeds heerlijk weer. Dit was het moment voor m’n voorgenomen duik in de Vecht! Er was nog iemand aan het zwemmen wat een fijn gevoel van verbondenheid gaf.

Na het zwemmen kwam er nog even een flinke bui, waardoor ik m’n opgewarmde pizza van de campingwinkel in m’n tentje opat. Het had iets gezelligs en de lucht werd er alleen maar mooier van!

Dag 2
Na een prima nacht, voor op een matje en zonder kussen, genoot ik in de zon nog een tijdje van het uitzicht, terwijl ik m’n tent langzaam droog werd. Zo goed als droog pakte ik hem weer in m’n rugzak, klaar voor een tweede dag op pad. Ik nam nog even afscheid van de mevrouw die een stukje verderop stond en ik kort had gesproken. Ze werd binnenkort oma en ik gaf haar een kaartje van NieuwsgierigerWijs, waar ze heel blij mee was. M’n heup deed zeer, een rode schuurplek, door de tas. Als ik eenmaal liep voelde ik het nauwelijks. Ik besloot een iets kortere en naar ik verwachtte mooiere route te nemen, door het bos en over de heide.

En wat was het mooi! Er was bijna niemand. Ik wilde er graag een foto van maken, maar m’n telefoon was vol. Ik probeerde ruimte te maken door oude foto’s te verwijderen, maar de camera wilde nog geen foto maken en ik besloot er verder geen tijd aan te besteden en er met m’n eigen ogen van te genieten.. Ik verwonderde me erover dat er niemand was, terwijl het zaterdag was en prachtig weer. Na de zandvlakte vond ik het Vechtdalpad weer en liep met het pad mee Marienberg binnen. Ik dacht daar naar een leuk cafeetje te gaan, maar die zag ik nergens. Het werd een afscheidstour langs de cafeetjes op de stations Ommen en Dalfsen, waar je bij beide stations op het perron een leuk terras hebt om wat te lunchen of koffie te drinken. En je stapt zo van het terras de trein weer in. Na een lunch in Ommen en een koffie in Dalfsen zat ik met een groot geluksgevoel en vermoeide benen in de trein weer terug naar huis.

Leave a comment

Op avontuur: naar Engeland

Een nieuw land verkennen
Dat leek me wel wat met ons jonge gezin. Na ons IJsland avontuur twee jaar eerder, begon het bij mij weer te kriebelen. Ookal was het kamperen in Nederland vorig jaar erg fijn, nu wilde ik wel weer eens naar het buitenland, en het liefst naar een nieuw land. Dat viel samen met de wens van Lars om zijn 40ste verjaardag samen bij een concert van Passenger in Londen te vieren. Engeland kenden we allemaal nog niet. En zo zaten we eind juni in de auto naar Duinkerke om daar de boot naar Dover te nemen op weg naar een camping in Cornwall bij een biologische boerderij op loopafstand van de zee.

Tussenstop Duinkerke
De camping die ik in Duinkerke had gevonden, bleek alleen uit huisjes te bestaan. En er was niemand te bekennen. We probeerden een camping in de buurt te vinden via internet. Dat bleek nog niet eenvoudig. Terwijl Lars verder op z’n telefoon zocht, besloot ik het te gaan vragen aan een jongen die ik op straat zag spelen. Ik begon in het Engels en schakelde over op Frans. Dat had ik lang niet gesproken en wat tof om nu in het Frans aan deze jongen en zijn familie de weg naar een camping te vragen. Ze wist er er één heel dichtbij en brachten ons er zelfs naartoe! Als dank gaven we ze een fles van ons eigen appelsap. Ze wilden het eigenlijk niet aannemen, maar toen we uitlegden dat het ons eigen sap was, vonden ze dat erg leuk. Het was een prachtige zachte avond vol kleur in de lucht.

Terwijl ik met de kinderen de speeltuin verkende, probeerde Lars een bed te maken in ons trekkerstentje. Dit bleek bij terugkomst na zijn verwoede pogingen niet gelukt. Ik voelde me moe en vooral geïrriteerd dat het niet gelukt was nu het echt wel tijd was om te gaan slapen. Ik maakte alsnog het bed zoals het precies paste en voelde ook de dankbaarheid om zo’n lekker bed te maken waarop we met z’n allen zo in slaap vielen. De volgende ochtend hadden we zo alles weer ingepakt voor vertrek naar de boot.

De boot
Het was nog even spannend waar we precies moesten zijn en of de navigatie ons naar de juiste plek leidde. Ik voelde het verlangen om kaart te lezen en de navigatie uit te zetten. We hadden niet zo’n precieze kaart en Lars had een route via een tankstation met de navigatie voorbereid. Een mooi moment om me daar aan over te geven, ook aan de spanning van de onbekendheid van deze nieuwe ervaring: de boot naar Engeland nemen. Het bleek helemaal goed te komen en zo reden we na meerdere paspoortcontroles en de verplichtte wachttijd, de boot op om twee uur later de krijtrotsen van Dover te zien.

Engeland
We waren in Engeland! Het links rijden kon beginnen. Dat was wel even wennen en vroeg vooral veel concentratie. En dat je niet alleen aan de andere kant rijdt, maar ook naar de andere kant moet kijken als je oversteekt, ontdekten we aan het einde van de dag, nadat we ook vandaag wegreden bij een camping die niet voor tenten was. Terwijl Lars een autoweg wilde oversteken, zag ik nog net op tijd de auto van de andere kant op me af komen rijden, waarvoor Lars nog net op tijd kon remmen. Pfiew, dat ging net goed.

We reden naar de aangeraden camping een klein stukje verderop waar het meteen erg fijn was. Er was een groot grasveld op een heuvel en een fijn toiletgebouw. En het was heerlijk weer. Wat hadden we nog meer nodig. Ook was er een oud stoomtreinstation waar ook nog een oude trein reed, zoals we de volgende ochtend met eigen ogen konden zien!

Na een heerlijk ontspannen avond en opstart vertrokken we voor de laatste etappe naar Cornwall. Onderweg in de auto vroeg Sven, van bijna 5 jaar oud, voor de zoveelste keer of hij een spelletje op m’n telefoon mocht doen. Dat m’n telefoon bijna leeg was, was natuurlijk niet de echte reden. Ergens van binnen voelde ik dat ik het niet wilde. ‘Waarom wil ik het niet?’, vroeg ik me af. Ik wilde deze vakantie samen zijn en de wereld om ons heen ervaren en ontdekken en een spelletje op de telefoon voelde als een verstoring daarvan. Ik was blij dat ik door zijn herhalende vraag nu echt de keuze maakte om geen schermpjes te geven om verveling tegen te gaan en besloot deze vakantie zonder telefoon door te brengen, naast het opzoeken van bijvoorbeeld de weg of een camping als dat handig was. Ik stelde voor om een spelletje te doen ‘in het echt’, zonder telefoon. We gingen auto’s tellen. Al snel kozen we een kleur en telden we alleen de auto’s in die kleur. Auto’s die ons inhaalden telden ook. En Jiri, van 3 jaar oud, deed ook mee met zijn eigen kleur. We genoten van de route door het mooie heuvelachtige landschap. En ook van de geweldige tussenstop in een Engelse tuin, Furzey Gardens, waar ze naast Engelse lekkernijen ook van dat prachtige Engels spraken.

Cornwall
Na toch nog een lange reisdag door drukte op de weg en wegen die nou eenmaal niet snel rijden, kwamen we aan het einde van onze derde reisdag aan bij de hobbelige weg naar de camping in Cornwall. ‘Bumpy road’ stond er op het bordje bij het begin. Volgens de camping-eigenaar was het te doen als je langzaam reed. We reden naar het via de mail aangegeven veld en zochten een plekje uit onder de bomen. De kinderen waren blij dat we er waren. ‘Ik wil nooit meer zo lang in de auto’, zei Jiri. Nog voordat we onze tent opzetten kwam er een man met een lange grijze baard naar me toe, de eigenaar van de camping. Vanuit de verte hoorde ik Sven tegen Lars zeggen dat hij wel Sinterklaas leek. Ik glimlachte en deelde het met de eigenaar. Ik was blij dat Lars eraan kwam die duidelijk meer op de golflengte van deze man zat en ook al het contact tot nu toe had gehad én ik was benieuwd hoe Sven het composttoilet had ervaren, waar hij net voor het eerst van zijn leven op was geweest.

De volgende dag was het prima weer en had ik erg veel zin om meteen het strand te verkennen wat op loopafstand van de camping moest zijn. We informeerden naar waar het pad liep wat ons erheen moest brengen. Het was een prachtige route door het bos. De kinderen vonden meteen allerlei takken en stenen die ze mee wilden nemen en bekeken de nummerborden op de geparkeerde auto’s aan het einde van het pad: voor geel en achter wit, en dat bij elke auto. Bij het strand bleek een beekje te zijn waarin Lars meteen een dam begon te bouwen naast een grote steen die al het begin vormde. Ook de kinderen hielpen mee en genoten van het in het water gooien van stenen. Terug bij de camping kookten we voor het eerst deze vakantie zelf bij de tent. Fijn! En toen was het mooie weer voorbij en begon het te regenen.

Regen en kou
Er volgden twee hele koude en natte dagen. 12 graden was te koud om in de tent te zijn en er te spelen. Aangezien we toch boodschappen moesten doen en de dichtstbijzijnde wat grotere supermarkt 17 km verderop was, werd dit onze bestemming voor de dag. In de auto was het lekker warm en het verkennen van een supermarkt in een ander land was ook altijd een belevenis. Nu waren we alleen nog best wel moe van drie dagen reizen en keken we uit naar een beetje bij de tent zijn. De Engelse supermarkt bleek aardig te lijken op de Nederlandse. We waren ook te moe om te overleggen over wat we zouden eten en besloten ieder door de winkel te lopen en dat mee te nemen wat we wilden. Dat bleek erg goed te werken. Jiri deed ook mee en trok me mee naar de chocoladetaarten die hij had zien staan. Die lieten we staan en ook de leuke smeerkaas met gezichtjes erop, precies op zijn hoogte. Hij vond het een goed idee om zijn favoriete broodbeleg ‘Boursin’ te kopen, wat daar ook gewoon in de schappen lag.

De tweede koude natte dag besloten we naar Eden Project te gaan, een plek die uitnodigt tot duurzaam samenleven en die voornamelijk bestond uit twee enorme ‘kassen’ in de vorm van grote bollen met in de ene bol planten uit een tropisch regenwoud en in de andere bol planten uit een mediterraan klimaat. Het was indrukwekkend om te lezen wat de invloed van de regenwouden op het totale klimaat op aarde is. Je kon daar ook aan voorbij lopen en dan was je in een soort dierentuin van planten. Het maakte me nieuwsgierig naar hoe je bij kunt dragen aan het ecosysteem-bewustzijn op aarde en ook wat ik daarin zou kunnen doen.

In één van de kassen moest Jiri opeens overgeven. Hij was ziek en terug op de camping vroeg ik me af wat we hier deden in de kou en de regen in Engeland. Was dit de verwezenlijking van m’n reisdroom? We waren meer aan het overleven om warm te blijven, dan dat we rust en ruimte ervoeren om te doen waar we zin in hadden. Ik vroeg me af of we niet beter naar huis konden gaan. Ook omdat ik graag even bij een vriendin langs zou willen gaan die opeens erg ziek bleek te zijn. Het weer werd beter en Jiri voelde zich de volgende dag ook alweer een stuk beter. Ik bleef de volgende ochtend lekker warm in bed in de tent liggen, terwijl Lars met de kinderen naar een wasserette en winkel ging. Het was heerlijk om even bij te komen van alle avonturen tot nu toe en te genieten van de stilte.

Mooi weer & ontmoetingen
We gingen ook weer naar ‘onze dam’ en een dag later was het zelfs stralend mooi weer en brachten we de hele dag door aan het strand, met een heerlijk verfrissende duik in zee! Op de terugweg van het strand naar de camping werden we ook nog eens uitgenodigd om een stuk pizza te proeven uit de houtoven van de community die bij de camping woonde. Het was fijn om meer te weten te komen over de plek waar we waren. Op de camping bleken er nieuwe mensen aangekomen te zijn, waar Lars mee aan de praat raakte. We installeerden ons samen rondom een vuurtje en hadden een mooie uitwisseling over leven in verbinding met de natuur, ouderschap en het beheren van een ‘landgoed’. Het was een bijzondere ontmoeting, vooral door de openheid en het gevoel van verbondenheid en gelijkgestemdheid. Dit smaakte naar meer. Wie weet vliegen we nog eens naar de V.S. om hen op te zoeken.

Verder trekken & scones
Na ruim een week op deze camping hadden we zin om weer verder te trekken, of eigenlijk een stukje terug, in de richting van Londen waar we onze vakantie zouden eindigen. We lieten het mooie strand, de dam en het composttoilet achter ons en vertrokken naar Dartmoor National Park. Vlak voor het park stopten we in de stad Tavistock voor wat inkopen. Via een bakker streken we neer op een terrasje waar we onze eerste echte Engelse scone aten. We genoten van het leuke stadje en de scone smaakte ook goed. Al was hij een beetje droog en vroeg ik me af waarom ik hem zonder de clotted cream en jam had besteld, waarvan ik nu begrijp dat die er echt bij horen.

Dartmoor & buiten bereik
Met vers brood en ‘English pasties’ ingeslagen reden we het nationale park Dartmoor binnen. Groene heuvels strekten zich aan alle kanten om ons heen uit. Op de weg liepen heel veel schapen en ook paarden en koeien. De kinderen hadden opeens zin om met de auto op pad te gaan en door het park te rijden. Ze genoten ervan als een koe heel dicht langs het raam liep. Het was heerlijk om zo midden in de natuur te zijn. De camping die we op het oog hadden was super. Hij bleek aan een beekje te liggen en had geen mobiele telefoon bereik. Het voelde fijn om even helemaal onbereikbaar te zijn. Zo gaven we ook weer ouderwets onze campinggegevens door aan het thuisfront.

Het einde in zicht & wat willen we nog ontdekken?
Na een paar dagen heerlijk op de camping en in het park geweest te zijn, hadden we nog een paar dagen te gaan in Engeland en bekroop me het gevoel van een beetje rondhangen bij de tent tot we weer zouden gaan. Ik realiseerde me opeens dat dat helemaal niet hoefde. Ik deelde m’n gevoel en vroeg wat iedereen nog wilde ontdekken in Engeland voor we weer naar huis zouden gaan. Sven gaf aan dat hij een berg wilde beklimmen naar de top op een plek waar geen schapen waren. Jiri wilde graag een schaap aaien om te voelen hoe dat aanvoelde. En Lars moest denken aan een berichtje over Diggerland wat hij eens op Facebook had zien langskomen: een plek waar kinderen graafmachines mogen bedienen. En ikzelf was wel benieuwd naar de eeuwenoude stenen bruggen in het park en wilde er graag één bekijken. En een berg beklimmen, een schaap aaien en naar Diggerland wilde ik ook wel!

De vraag gaf een nieuwe dynamiek aan onze vakantie. Lars zocht meteen uit of hij iets over Diggerland kon vinden. Grappig genoeg lukte dit zonder bereik via gprs en het navigatieprogramma. Er was een POI (point of interest) Diggerland op onze terugroute! Als we een dag eerder vertrokken dan gepland zouden we er de hele zondag kunnen doorbrengen. De volgende ochtend stapten we in de auto op ontdekkingstocht naar een schaap, een berg en een stenen brug.  Terwijl we rondreden gaf Jiri aan dat hij toch geen schaap hoefde te aaien. Hij vond het te spannend. Het vinden van een berg om te beklimmen bleek nog niet zo eenvoudig. De man bij het informatiecentrum bij de platte stenen brug, die we wel makkelijk konden vinden, gaf aan waar er één in de buurt was. Dit top bleek te ver om op te lopen voor de kinderen. Grappig genoeg maakte dat helemaal niet uit. We genoten van het lopen en loopfietsen door het bos en lunchten onder een paraplu tijdens een regenbui die precies op dat moment uit de hemel viel. Van Sven hoefden we geen berg meer te zoeken. Hij wilde naar de camping. Op de terugweg naar de camping stopte Lars opeens de auto en pakte iets uit de berm. Het was een pluk schapenwol. Nu kon Jiri toch nog voelen hoe een schaap aanvoelde. Hij was blij en Sven wilde ook een pluk, ook wit. En als hij thuis was wilde hij wel een witte wollen trui, vertelde hij. Vlak voor de camping zag ik nog een kleine puntberg waar ik wel op zou willen klimmen, precies zoals we zochten, was het er nu opeens. Ik stapte uit, en terwijl de anderen al doorreden naar de camping, genoot ik van het 360-graden uitzicht vanaf de top.

Diggerland
We besloten na het bekijken van de website, ook naar Diggerland te gaan. Het vroeg even omschakelen en meteen inpakken. Dit voelde zowel vol als moeiteloos. We hadden er zin in. De grote tent ging alvast in de auto en in het kleine tentje sliepen we de laatste nacht in Dartmoor, zodat we de volgende ochtend vroeg konden vertrekken. Het leek me fijn om de drukte in het ‘pretpark’ op zondag zo veel mogelijk voor te zijn. Toen we een half uur voor openingstijd aankwamen waren we de eersten. Het bleek helemaal niet druk te zijn, niet bij de ingang en zelfs de hele dag niet. We hadden het park voor onszelf, aldus één van de medewerkers. En wat was het tof om grote graafmachines te bedienen en in allerlei ander bouwverkeer en ook karts rond te rijden. We gingen ook in een bak van een graafmachine ‘Sky Shuttle’ heel hoog de lucht in en hadden een prachtig uitzicht. Wat een mooi en inventief park en wat een geweldige dag.

Londen & Passenger
Na een heerlijke tussenovernachting met één van de beste pizza’s die we ooit gegeten hadden, reden we naar de camping die we bij Londen hadden geboekt. Vanuit daar vierden we de 40ste verjaardag van Lars met een taartje in de stad en een concert van Passenger in de botanische tuin Kew Garden. Het voelde een beetje spannend om Londen in te gaan na alle berichten rondom de aanslagen aldaar de laatste tijd. Ik wilde me er niet door laten weerhouden en ook eigenlijk geen angst voelen. Maar ja dat voelde ik toch. Ik merkte dat ik extra allert was. Ook was er bij het concert extra bewaking. En op het moment dat er tijdens het concert 3 veiligheidsmensen hun hoofd boven het publiek uitstaken om iemand te zoeken, schrok ik. Eén van hen maande de anderen naar beneden te gaan. Ze wilden duidelijk geen angst zaaien. Ik voelde dat ik kon kiezen om hier helemaal te zijn en te luisteren naar het prachtige concert of me bezig te houden met wat er was gebeurt of zou kunnen gebeuren. Het was prachtig dat Passenger de spanningen in de stad benoemde. Iedereen voelde het wel ergens en ook het verlangen om in liefde samen te leven en je dromen achterna te gaan waar hij ook dit concert weer toe uitnodigde. Hij raakte me met zijn zinnen over het hebben van vertrouwen als de dingen die je doet voor je gevoel niet snel genoeg gaan en je je afvraagt wat je aan het doen bent. Ja dat ervaarde ik nu ook. Hij speelde jaren op straat terwijl nauwelijks iemand hem opmerkte. Hij realiseerde zich toen dat hij toch door wilde gaan. Hij had iets te vertellen. Hij wilde iets delen met de wereld. Dankjewel Passenger voor dit prachtige concert volledig in de stromende regen en lieve Lars voor de uitnodiging hier met jou je verjaardag te vieren.

Naar huis & de boot missen én halen
Na onze lieve oppas weer op het vliegveld te hebben afgezet, die hiervoor naar Londen was gevlogen!, pakten we de laatste spullen in en vertrokken we richting de boot. En toen stonden we opeens stil, op de snelweg. Vlak voor ons was een ongeluk gebeurd en de weg was afgesloten. We konden niet vooruit en niet achteruit. Het duurde uiteindelijk bijna 3 uur voor we mochten keren en een omweg konden nemen. De boot die we hadden geboekt, hadden we ruimschoots gemist. Het was zelfs spannend of we nog mee konden met de volgende boot. Bij de haven vroeg de man in het hokje hoe het met ons ging en deelden we dat we erg lang in de file hadden gestaan en we heel graag met de boot van 16 uur mee wilden. “I’ll get you on this boat”, zei hij meteen. Dat maakte onze dag. Nu zouden we vandaag nog naar huis kunnen rijden.

Na een schommelende reis waarbij de horizon me hielp de misselijkheid te temperen, reden we Frankrijk binnen. We vroegen ons af of we echt nog naar zo’n grote Franse supermarkt gingen, wat we ons al op de heenweg hadden voorgenomen. We waren zo moe en het was inmiddels al zo laat. Toch besloten we er één op onze route te bezoeken die nog net open was. In de supermarkt wist ik helemaal niet meer waarom we er zo graag heen wilden en wat ik er nu zo graag wilde kopen. Ook hier pasten we de ‘ieder pakt wat’-strategie toe. Ik liep wat rond en deed een baquette en camenbert in m’n mandje, waar we later op de avond nog erg van zouden genieten.

We hadden gedacht dat de kinderen nu wel in slaap zouden vallen en we in alle rust naar huis konden rijden. Dit gebeurde niet: ze zongen en speelden en hadden vanalles nodig. Mooi hoe we weer werden uitgenodigd te leven in het moment en niet te veel te plannen en te verwachten. We maakten er nog een laatste feestje van, tankten in België, ze vielen alsnog in slaap en reden de nacht in naar huis.

Een heel fijn thuis
In het donker stapten we uit de auto. Wat meteen op viel was dat alles zo gegroeid was. Er was heel veel groot groen en een eerste mini pompoen te zien. En het was heel stil, verstild voelde het. Het voelde heel fijn om weer thuis te zijn. En wat was het bijzonder dat de kinderen de volgende dag eindeloos speelden met elkaar en we ze bijna niet zagen. En ik had verwacht dat ik heimwee naar de vakantie zou hebben, maar ik voelde vooral heel veel vreugde en had zin om ons huis schoon en fijn te maken. Zelfs de bestekla maakte ik schoon toen ik er bestek uit wilde pakken en hem wel erg vies vond. Moeiteloos. Voldaan van een prachtig avontuur samen.

Leave a comment

Spelen met Manu


Tijdens het laatste interview van het boekavontuur ging ik in gesprek met Manu, een jongen van 6 jaar oud. Het was een bijzondere ervaring. Ik wist niet precies waarom ik hem wilde ‘interviewen’. Het was meer een gevoel geweest en ik was nieuwsgierig naar wat er zou ontstaan als ik hem volgde. Wat zou ik ontdekken voor m’n boek? En voor NieuwsgierigerWijs? Wat zouden we samen beleven en wat zou hij mij laten zien van zijn wereld? Het voelde ongewoon en ook spannend.

Precies op tijd sta ik op het schoolplein om Manu op te halen. De deuren gaan open en de kinderen komen naar buiten. Ik loop naar hem toe en als hij me ziet weet hij dat we vanmiddag samen op pad gaan. Hij vraagt of we kunnen gaan zwemmen, op avontuur in het zwembad. Ik deel dat ik geen zwemkleren mee heb en vraag of er iets anders is waar hij ook wel naartoe zou willen. Ik noem een aantal mogelijkheden op waaronder het strand. Daar heeft hij meteen veel zin in. ‘We gaan parels zoeken op het strand’, vertelt hij.

Met de auto rijden we er naartoe. Manu weet de weg en wil graag over de dijk rijden. Zo slingeren we naar het strand. Onderweg stel ik wat vragen. Op een gegeven moment geeft hij aan dat hij even stil in de auto wil zitten. Wat fijn. Ik stap vanuit het vragen stellen en dingen willen weten weer in het ervaren en nieuwsgierig zijn naar wat we beleven. En dat is precies wat deze ontmoeting anders maakt dan de andere interviews waarin ik steeds vragen kon blijven stellen over waar ik nieuwsgierig naar was. Nu gaan we samen iets beleven.

Terwijl we bijna bij de parkeerplaats bij het strand zijn begint het te zachtjes te regenen. We blijven nog even in de auto om wat te eten en drinken. Ik vraag Manu hoe je volgens hem iets nieuws in de wereld zet. ‚Dan moet je een bloembol planten in zachte grond en steeds water geven. Dan komen er bloemen’, vertelt hij. Ik verwonder me over het gemak waarmee hij de vraag beantwoordt en de wijsheid en eenvoud die in het antwoord besloten liggen.

De regen wordt minder en we lopen de duinen in richting het strand om parels te zoeken in de branding van de zee. Manu herkent waar hij is en vertelt over een geheime plek van papa waar heel veel kikkervisjes zijn. Als ik hem vertel dat er in de winter geen kikkervisjes zijn, maakt hem dat niet uit. Hij weet dat ze hier zijn en we gaan ze zoeken. Eerst aan de ene kant en daarna aan de andere kant van het kleine duinmeertje. We zien ze niet.

We lopen weer richting strand. Langs het pad ligt een enorme stapel takken. Ik verwonder me erover dat ik die op de heenweg niet heb gezien. Zullen we een hut bouwen? vraagt Manu. ‘Ja, cool’, zeg ik. We slepen takken naar de plek waar Manu de hut wil maken, tegen een boom aan. Terwijl we de hut bouwen ontdekt Manu een ander fijn plekje achter de stapel met takken. Dat is zijn hut en de andere hut is de mijne. Het is tijd om te gaan slapen ieder in onze hut en Manu zal me roepen als het tijd is voor actie legt hij me uit. We hebben net dennenappels verzameld. Ze zijn om naar de mensen te gooien die onze hut willen, legt Manu uit.

Ik voel weerstand opkomen tegen het bekogelen van een ‘vijand’ en vooral tegen het zien van het slechte in andere mensen. Waarom zouden ze onze hut willen inpikken? Ik besluit dit te laten en mee te doen met Manu’s spel, hem te volgen, te spelen, nieuwsgierig naar wat er ontstaat. We gooien de dennenappels naar de voor mij onzichtbare vijand en rapen er nog meer. Het is gezellig in de hut en Manu vertelt me steeds wat ik moet doen.

Ik vraag me regelmatig af wat ik aan het doen ben en wat dit bijdraagt aan m’n boek. De andere interviews waren veel helderder. Ik was nieuwsgierig naar hoe mensen iets totaal nieuws hadden opgezeten vroeg hen daarnaar. Nu ben ik met Manu in de duinen aan het spelen.

Dan is het tijd om weer terug te gaan. In de auto stel ik nog een aantal vragen, zoals wat er anders zou zijn op zijn ideale school. Hij vertelt dat hij dan alles tegelijkertijd zou willen doen: rekenen, taal, spelling. Dat er 10 tafels zijn en hij steeds een rondje maakt en steeds overal even aan werkt. Ik zie het meteen voor me en voel de uitnodiging om kinderen echt te betrekken bij het vormgeven van hun onderwijs en hen te vertrouwen in wat zij aangeven dat voor hen werkt en dat dan mogelijk te maken.

Ik ben benieuwd hoe deze ervaring uiteindelijk een plek gaat krijgen in het boek. Het gaat in elk geval over ongewone dingen uitproberen en je gevoel volgen én het gaat over voorbij het serieuze en lekker spelen. Ook gaat het over kinderen durven volgen, hoe gek het voor jezelf misschien ook is en daardoor een inkijkje in hun wereld te krijgen. Wordt vervolgd!

Leave a comment

Puur portret

Dat een pure portretten fotoshoot heel puur kan zijn en ik degene die ik fotografeer echt mag zien en ervaren, dat heb ik al heel vaak mogen meemaken. Deze keer mocht ik meemaken hoe Maria haar weerstand om zichzelf te laten zien helemaal toeliet en ‘erbij bleef’. Het was zo mooi om te zien hoe ze naar binnen ging dat ik haar vroeg of ik er een foto van mocht maken. Dat mocht en dit is wat ik zag:

Maria schrijft over deze ervaring:

We zijn voor de foto’s eerst samen op een bunker gaan staan: ik voelde dat ook zo, zij zag het als een podium 🙂….na een paar foto’s benoemde ik dat ik weerstand voelde: De lens werd een confronterende spiegel voor mijn gevoel voor eigenwaarde. 
Saskia zei dat die weerstand er mocht zijn en raadde mij aan maar eens te gaan voelen!

Ze vroeg of ze hiervan een foto mocht maken…..deze geeft mij het inzicht dat ik tijdens mijn Fluistersessies er nooit problemen mee heb om mijn ogen even te sluiten, maar tijdens het masseren wel. Dan doe ik dit ook waar mogelijk (als mensen op hun buik liggen of zelf hun ogen dicht hebben) om beter te kunnen voelen, maar dan wil ik dit nooit laten merken 🙂. Blijkbaar zat daar altijd schaamte op.

Deze foto is mij nu heel dierbaar, omdat het voor mij symbool staat voor de verbinding tussen mij en Saskia tijdens de shoot en de veiligheid die ik ervaarde in haar onvoorwaardelijke steun om door iets heen te gaan met haar steun 💞
Hierna voelde ik mij veel beter op mijn gemak en ik ga mijzelf ook niet langere belemmeren in mijn stijl van masseren 🙂

Bedankt voor deze dag: je bijzondere cadeau Saskia met jouw “holding space” voor mij & de foto’s die je zo met zorg en puur heb gemaakt❣🙏😘

Zin om jezelf te laten zien en ben je benieuwd wat jij ervaart tijdens een pure portretten fotoshoot?
Hier lees je wat de Pure portretten mogelijkheden zijn of neem contact op.

2 Comments

De natuurlijke ontwikkeling van kinderen begeleiden

foto: Geesje Philippi

‘Goed zo!’ hoorde ik veel mensen tegen hun kinderen zeggen en ook tegen mijn kind. Het leek wel een natuurlijke reactie op ongeveer alles wat een kind deed, elk stapje dat het zette. Ik kreeg hier de kriebels van, en alsof het leven mij plaagde hoorde ik het echt overal. “Waarom had ik hier zo’n last van?”, vroeg ik me af. Het voelde voor mij zo gek om “goed zo” tegen m’n kind te zeggen en deed het dan ook niet. Wel wilde ik graag begrijpen wat hier gebeurde.

De natuurlijke ontwikkeling van een kind begeleiden
Een zucht van verlichting slaakte ik bij het lezen van het boek ‘Opgroeien in vertrouwen’ van Justine Mol. In het boek legt Justine kernachtig uit waarom “goed zo” de natuurlijke ontwikkeling van een kind frustreert. Ik begon mezelf te begrijpen. Dat probeerde ik immers te doen: de natuurlijke ontwikkeling van m’n kind begeleiden.

Opgroeien in vertrouwen
Justine legt uit dat je kinderen manipuleert met zinnen als “Als jij je bord leeg eet, mag je nog een half uurtje buiten spelen” en “Wie het eerst zijn sommen afheeft, mag het bord uitvegen”. Je probeert daarmee iemand te krijgen waar je hem hebben wilt. Net als bij straffen bepaal je door een beloning te geven wat goed is. Bij woorden als “goed zo” en “dat heb je mooi gemaakt” gebeurt hetzelfde.

Goed of juist is een oordeel, net als slecht of verkeerd. Door het foute te straffen of te negeren en het goede te prijzen of te belonen, bereik je dat kinderen zich op een bepaalde manier; op jouw manier gedragen.

Vanuit zelfvertrouwen de wereld ontdekken
‘Zou het niet heerlijk zijn als kinderen een diep verankerd zelfvertrouwen ontwikkelen en niet voor de rest van hun leven afhankelijk blijven van wat een ander van hen vindt?’, stelt Justine voor. Wat zou er gebeuren als we kinderen niet meer conditioneren met gedrag wat wij graag zouden willen zien, maar ze daarin vrijlaten en begeleiden hun eigen wereld en werkelijkheid te ontdekken?

Van conditioneren naar jouw unieke bijdrage leveren
Velen zijn opgevoed met conditioneren door belonen van gewenst gedrag en het straffen of negeren van ongewenst gedrag. Conditioneren is echter slechts één van de manieren om iets te leren. Het wordt bijvoorbeeld in het onderwijs veel gebruikt. Iets is goed of fout en je krijgt een krul of sticker als beloning of strafwerk als je niet binnen de lijntjes kleurt. Het is heel effectief in de zin van dat kinderen graag de beloningen willen en niet de straf. Ze willen erkend en gezien worden. Ze zullen zich gaan gedragen zoals je wenst en meer moeite hebben zichzelf te zijn en hun eigen natuur te volgen.

Hoe handig zou het zijn als we allemaal toegang hadden tot datgene wat ons als vanzelf afgaat, onze eigen natuur? Wat als ieder mens kan doen waar hij goed in is en blij van wordt? En wat als we dat nou eens vanaf het begin, vanaf onze geboorte, kunnen volgen en ontdekken? En welke manier van leren past hier bij? Hoe doe je dat?

Een nieuwe bril: je natuur volgen
Door anders naar je kind en naar jezelf te kijken als ouder draait de wereld om. Je kind is al goed zoals hij is. Daar hoef je niks aan toe te voegen. Vanuit het vertrouwen dat je kind de wereld ontdekt, zijn wereld, en wat daarin belangrijk voor hem is, kun je hem bij deze ontdekkingstocht begeleiden. Er is dan geen beeld meer om aan te voldoen, ook voor jezelf als ouder niet. Je kunt, net als je kind van nature doet jezelf gaan volgen, jouw ontdekkingstocht in het leven. Samen ontdek je ieder jouw wereld en ben je voor elkaar een inspirerend voorbeeld.

‘Hoef je dan helemaal niet meer op te voeden en laat je alles toe?’, vroeg een vriendin me. Nee opvoeden hoeft dan niet meer en nee je laat niet alles toe. Grenzen zijn heel belangrijk voor kinderen. Die geven hen een gevoel van veiligheid. En door duidelijk jouw grens aan te geven als je die voelt, leert je kind dat ook meteen te doen door jouw voorbeeld. En deze grenzen ontdek je veelal onderweg door nieuwe situaties die zich voordoen.

Praktische handvatten
Wat kun je doen om je kind te begeleiden in het vanuit zijn natuur ontdekken van de wereld? Heel praktisch kun je beginnen met observeren. Het gedurende een periode naar je kind kijken en opschrijven wat je ziet, helpt om echt te kijken en opnieuw te zien. Wat is je kind aan het ontdekken? Waar gaan zijn interesses naar uit? En ook welke neigingen ervaar je tot ingrijpen?

Nu ik weet dat ik m’n kind ook op een andere manier dan via conditioneren kan begeleiden in zijn ontwikkeling, geniet ik van de momenten waarop m’n kind tegen me zegt: ‘Goed zo, mama!’.

Dit artikel verscheen op 1 december 2016 op NieuwetijdskindMagazinemet als titel “Hoe goed is ‘Goed zo!’ voor kinderen?”.

Leave a comment

Durven doen wat je te doen hebt – Expeditie Hoogbewust

Expeditie Hoogbewust: een ontdekkingstocht naar pioniers

Wie zijn die mensen die vooroplopen en pionieren? En wat helpt hen om vernieuwingen te realiseren? Al tijden was ik nieuwsgierig naar de vernieuwers die ik om me heen zag, vaak worstelend met systemen en structuren. En vooral was ik nieuwsgierig naar wat hen zou kunnen helpen om bij te dragen aan nieuwe structuren, waar uiteindelijk iedereen de vruchten van zou kunnen plukken. Het beschikken over een hoog bewustzijn ontdekte ik als gemene deler van deze groep vernieuwers en een mooie aanleiding om over in gesprek te gaan. Tijd voor een ontdekkingstocht: Expeditie Hoogbewust.

De ontdekkingstocht: het project

En zo ging ik op pad, vier jaar geleden, open, stap voor stap ontdekkend wat de volgende stap zou zijn. Het onbekende tegemoet. Het eerste interview ontstond door een mailuitwisseling met een collega-ondernemer om eens te sparren. In totaal interviewde ik 22 mensen. Hoogbewust noemden de meesten zichzelf niet. Wel volgden ze hun eigen pad en waren ze graag met nieuwe dingen bezig.

In het begin was het onwennig om open en zonder uitgewerkt plan of vragenlijst op pad te gaan. Al vrij snel ervoer ik de waarde van het volledig vertrouwen op m’n nieuwsgierigheid in elk gesprek. Ik ontdekte dat ik nauwelijks aantekeningen hoefde te maken. Elke keer leerde ik weer iets waar ik nieuwsgierig naar was en wat als vanzelf bij me bleef. Ik schreef het interview na ongeveer een week als vanzelf uit. En al schrijvend ontdekte ik nog meer uit het gesprek.

de mensen die ik interviewde

De waarde en uitdagingen van hoogbewust-zijn en -doen

‚Wat is hoogbewust voor jou?’, vroeg ik aan iedereen die ik interviewde. Dit was de enige vraag die in elk gesprek terugkwam. Een lastige vraag leek het in eerste instantie en toch ook weer niet. Iedereen wist vrijwel meteen een kernachtig antwoord te geven wat leidde tot mooie gesprekken over de waarde en uitdagingen van hoogbewustzijn.

Jezelf bewust ervaren in relatie tot anderen

Hoogbewust-zijn gaat over voelen, intuïtie, dingen begrijpen die niet uit te drukken zijn in woorden. Het gaat over jezelf voelen, je bewust zijn van jezelf in relatie tot anderen. Je bent tegelijkertijd het punt en kunt dat op stand waarnemen. En dat roept de vraag op:

‚ Wat is van mij en wat is van de ander en bestaat er wel een mij?’ – Kim

Eenheidsbewustzijn

Mensen met een hoog bewustzijnsniveau zijn zich bewust van het geheel. Alles is verbonden en alles gaat oneindig door. Door dit eenheidsbewustzijn is focussen en afmaken een uitdaging.

Er ontstaat dan ook zo af en toe het verlangen om bijvoorbeeld groenteboer of postbode te zijn. Lisette: ‚Lekker helder wat je doet en je hoeft je energie dan niet zo te verdelen’ en Wendy: ‚Dan is de zak met post op een gegeven moment gewoon leeg, lekker duidelijk’.

Durven voelen wat je echt te doen hebt

Hoogbewust-zijn of hoogbewust-doen, zoals je het ook kunt noemen, nodigt uit om te durven voelen wat je echt te doen hebt. Het gaat over de vraag: klopt het wat ik nu doe? En om dat dan bewust te voelen bij jezelf. En dat is spannend omdat je niet weet wat je tegen gaat komen als je naar je gevoel gaat luisteren.

‚Het gaat over durven voelen wat je echt te doen hebt. En dat is af en toe best spannend en brengt onzekerheid met zich mee’. – Nils

De drang om jezelf te volgen

Het volgen van je eigen pad door het ontdekken van je eigen antwoorden is misschien wel wat hoogbewust pionieren in de kern is. Je bent op je eigen ontdekkingstocht.

‚Mij een pionier noemen? Ik doe gewoon m’n eigen ding’ – Janne

Wat helpt om te durven doen wat je te doen hebt

Wat helpt om te durven doen wat je te doen hebt? Om je eigen pad te volgen en te voelen wat jou helemaal klopt?

‘Leef het leven wat voor jou helemaal goed voelt’ – Petra

Natuur, stilstaan en bewust niet-doen

Alleen zijn in de natuur is een belangrijke manier om jezelf te kunnen voelen. Het helpt om creatief te kunnen zijn. Door bewust even stil te staan en niet-te-doen, gewoon even kijken wat er is, te lanterfanten, ontstaat er van alles. Niet weten waar je heen gaat en dit toelaten is spannend. Het nodigt uit om open te kijken. Je komt dan uit bij de kern op dat moment, bijvoorbeeld wat je wilt gaan ontdekken of creëren of een oplossing voor een vraagstuk waar je al langer mee rondloopt valt je toe. Voorbij het nastreven van doelen, maak je ruimte voor de reis, jouw reis.

‘Stilstaan tijdens een wandeling maakt deze mooier.’ – Jeroen.

‘Ik kan toch niet zomaar uren met iemand gaan koffiedrinken?’ – Nils

Aandacht geven aan wat je vreugde geeft en stoppen met wat je niet meer wilt

Het klinkt bijna te eenvoudig voor woorden. Je gaat de dingen doen waar je blij van wordt en stopt met datgene wat je geen vreugde meer geeft. Met je aandacht geeft je als het ware zelf je leven vorm. Zo kun je bewust je tijd doorbrengen met mensen die echt iets voor je betekenen. Ook in je werk kun je bijvoorbeeld de mensen opzoeken die jouw werkwijze en kijk op de wereld herkennen en bewonderen en je verder kunnen helpen aan toffe projecten.

‘Het is goed om te voelen wat je echt wilt. En te stoppen met de dingen die je niet meer wilt. Dan is er ruimte voor datgene wat je echt wilt en komt het als vanzelf naar je toe.’ – Claar

Je laten helpen

Het blijkt een belangrijk inzicht om niet alles zelf te hoeven doen en je te laten helpen door anderen. Juist door te delen waar je mee bezig bent en waar je tegenaan loopt ontstaat er ruimte voor nieuwe mogelijkheden met hulp van anderen.

‘Door de vraagstukken waar ik tegenaan loop voor te leggen aan anderen blijkt er telkens weer veel meer mogelijk’ – Arjan

Experimenteren en uitproberen

Steeds nieuwe dingen doen is een manier om je te blijven ontwikkelen. Als je je iets afvraagt en dit dan gewoon gaan uitproberen, ook een manier om te leren en de wereld om je heen te ontdekken. Je kunt er een project van maken met een kop en een staart.

Een keer zat ik op een terras in het Belgische Spa waar ik een flesje Spa dronk. Ik vond dat grappig en vroeg me af hoe het zou zijn om overal lokaal water te drinken en deed dat vanaf dat moment. Overal waar ik kom drink ik uitsluitend kraanwater. – Bruno over zijn project KraanwaterGraag

Je ontdekkingen delen

Als je datgene wat je ontdekt deelt met anderen, kan je ontdekking ook waarde hebben voor anderen. Je kunt dit doen door te schrijven, te spreken, filmpjes of foto’s te maken of een andere vorm die bij jou past of die je wilt ontwikkelen.

‘Ik vind het belangrijk om dat wat ik ontdek te delen. Anders heeft het weinig waarde’. – Nils

Je nieuwsgierigheid achterna

Tijdens Expeditie Hoogbewust had ik het gevoel dat ik precies aan het doen was wat ik te doen had. Ik sprak allemaal bijzondere mensen en liet me inspireren door hun ervaringen en vraagstukken. En werd geraakt door wat de verhalen die ik erover schreef weer teweeg brachten bij anderen. Het gaf me een gevoel van verbondenheid. Een belangrijke richtingaanwijzer was m’n nieuwsgierigheid. Daaruit is nu het platform NieuwsgierigerWijs voor het volgen van de nieuwsgierigheid van kinderen ontstaan. Waar ben jij nieuwsgierig naar?

Dit artikel verscheen op 7 oktober 2016 op Nieuwetijdskind Magazine.

Leave a comment

Terugblik op 2016: op avontuur

Terugkijkend op 2016 kijk ik terug op veel moois en ontdek ik een rode draad.

Het vele moois bestond uit onder andere: van de verzamelde tegeltjes mooie wanden maken in de Mommenhoeve kampeerdouche, de eerste drie Kernconnectdagen die meteen heel bijzonder waren, een nieuw lokaal netwerk van ondernemende wijze vrouwen, ruimte voor rouw op Texel, de stuk voor stuk mooie interviews voor m’n Nieuwe paden banen boek, de start van NieuwsgierigerWijs, logerende en kamperende passanten op de Mommenhoeve, meerdere kampeeravonturen met het gezin en vrienden, fijne familiesamenkomsten, hele pure portretten fotoshoots, de Wadwerkweek, m’n artikel op Nieuwetijdskind Magazine dat meer dan 400 keer gedeeld werd, en met Lars een ballonvaart maken, kanoën voor ons huis, naar prachtige concerten en de inspirerende film Down to Earth.

Daarnaast heb ik vooral heel veel plezier ervaren in het op avontuur gaan, eerst met mezelf op Schiermonnikoog, vervolgens met Sven: onder andere met hem mee treinen kijken, daarna met Jiri: achter hem aan de Hoge Veluwe verkennen en ook met Lars: samen met een campertje onze weg volgend. Op Schier heb ik de kracht van de verbondenheid met de natuur ervaren en het volgen van m’n gevoel, met de kinderen het volgen van hun nieuwsgierigheid en flow en hoe fijn, bijzonder en verrassend dat is, en samen met Lars ontdekten we hoe we ook samen onze weg in het moment konden volgen en op wat voor bijzondere plekken we dan uitkwamen. Het échte ontdekken.

Met mezelf op avontuur – Schiermonnikoog

 

Met Sven treinen kijken – Amersfoort

 

Met Jiri op avontuur – Park de Hoge Veluwe

 

Met Lars met een campertje onze weg volgend

 

Dankjewel 2016!

Op naar mooie avonturen in 2017 in volle verbondenheid met m’n natuur.

 

Leave a comment

Bob leeft in verbinding met zijn natuur

Om bij Bob te komen neem ik een weg waar ik eigenlijk niet in mag. De navigatie leidde me erheen. Ik zie geen alternatieve route in de buurt. Ik besluit de weg te nemen. Het is een klein stukje. Achteraf blijk deze keuze symbool te staan voor wat ik ontdek tijdens het gesprek met Bob: om ergens te komen is het soms nodig om aan het begin op een manier te werken die niet volledig klopt met hoe je het het liefste zou willen.

Als ik aankom bij het bos waar Bob woont komt er een vrouw aangefietst met een grote jerrycan. Ze vertelt waar ik moet zijn en fietst met me mee. Ze is de vrouw van Bob en was op weg om water te halen. Hun waterpomp is stuk. Als ik er ben zit Bob op de veranda met een kop koffie. Terwijl hij rustig wakker wordt, neem ik de tijd om te landen op de plek waar ik ben, een bijzondere plek in het bos, ‘off the grid’. Ik ben nieuwsgierig naar het verhaal van Bob, die bouwt aan een levend dorp waar mensen in bomen wonen.

Zijn idee voor het levende dorp ontstond toen hij terugkwam uit Australië. Hij bracht er 4 maanden door in de bush en leerde leven in verbinding met de natuur, met zijn natuur. Met de ogen van de bush laat hij me zien hoe bizar het eigenlijk is hoe wij hier in het Westen leven en werken. Er is zo weinig natuur. En niemand lijkt er meer mee verbonden. En als ik met die ogen naar mezelf kijk, verwonder ik me over de dingen waar ik me druk over maak, zoals werk en inkomen en de verbouwing van m’n huis. Verlangen we eigenlijk allemaal naar de verbinding met de natuur, onze natuur, en weten we niet meer hoe dat moet? Bob wil de natuur terugbrengen in het leven van alledag en realiseert zich dat hij het dan functioneel moet maken om het te laten passen in onze huidige maatschappij. Toen hij terugkwam uit Australie zag hij een boom en zag voor zich hoe je hierin kunt wonen. Levend bouwen werd zijn werk, en een levend dorp zijn missie.

We dragen allemaal bij aan het kapotmaken van de aarde, vertelt Bob. Je daar schuldig over voelen helpt niet, aldus Bob. Je kunt beter kijken naar wat je kunt bijdragen. Bobs verhaal helpt me om wat liefdevoller naar mezelf te kijken, vooral tegenover het afval dat ik weggooi en de soms niet duurzame producten die ik koop. Het helpt me ook om bewustere keuzes te maken. Als ik een paar dagen later de was ophang, vind ik het opeens bizar hoeveel kleren ik heb. Ik denk aan Bob in zijn huisje in het bos en hoeveel kleren hij zou hebben. Ik besluit om alleen nog nieuwe spullen aan te schaffen als het ter vervanging van iets anders is. Ondertussen kan ik me rustig ontdoen van al het overbodige. Ook neem ik me weer voor meer tijd in de natuur door te brengen, om in contact te komen en blijven met ‘mijn natuur’.

Meer lezen over het levende dorp.

Leave a comment

De cirkel rondmaken op de WadWerkWeek


Vorig jaar november startte ik m’n boekavontuur met een vuur en eerste interview. Een jaar lang reisde ik langs allerlei mensen en plekken als ingrediënten voor een boek over het banen van nieuwe paden en hoe je dat doet. Het avontuur was rond, ik had een jaar gereisd en allerlei mooie mensen gesproken en nu was het tijd om daarop terug te kijken en eens te kijken of en wat voor boek het aan het worden was. Dorien wist een mooie plek en ik een fijne werkstructuur. De Wadwerkweek was geboren en met 11 vrouwen trokken we naar Friesland om allemaal aan ons eigen project te werken en tussendoor te ontmoeten en samen te zijn.

De eerste ochtend neem ik alle tijd om eens terug te kijken op het afgelopen half jaar. Een collega wadwerker is aan het tekenen. Daar heb ik ook zin in. Ik teken de avonturen die ik het afgelopen jaar heb beleefd. Ik ontdek dat er veel bomen voorkomen op m’n tekening. De natuur is een belangrijk ingrediënt. Terwijl ik rustig aan het tekenen ben komt huisgenoot Marieke met twee koppen koffie uit de gemeenschappelijke ruimte aanlopen, of ik ook zin heb. JA en wel precies op dat moment. Het voelt als een cadeau en het blijkt het begin van een week vol cadeaus ontvangen en uitdelen, steeds moeiteloos en op het juiste moment. Een week vol stilte, heerlijk eten, gezelligheid, mooie gesprekken, en bovenal een inzicht wat m’n hele boekavontuur veranderde.

Op de tweede dag voel ik onrust. Eigenlijk al voor vertrek voel ik een druk om de drie dagen die ik heb om aan m’n boek te werken optimaal te besteden. Ik wil voortgang maken. Ik wil iets produceren. Maar vooral wil ik waarmaken wat ik me een jaar geleden had voorgenomen. In de lunchpauze wandel ik langs het wad. Het is prachtig. Wat een rust, wat een ruimte. Het plan om in een cafeetje met uitzicht op het wad aan m’n boek te werken valt in het water. Er zijn hier helemaal geen cafeetjes met uitzicht op het wad. Ik rijd terug naar onze stek.

Als ik aankom lopen deel ik met een collega-wadwerker m’n ervaring en dat ik in bad een structuur ga bedenken voor m’n boek. En direct legt zij de vinger op de zere plek. Ik weet niet meer precies wat ze zei, maar ik voel dat ik vanuit een prestatie aan m’n boek aan het werken ben en dat dat niet is wat ik wil. Niet vanuit een drang tot presteren maar vanuit liefde en met plezier wil ik delen wat ik heb ontdekt tijdens m’n avontuur. Er valt een last van m’n schouders, de ontspanning slaat toe, en inspiratie wordt m’n maatje. De hoofdlijnen van het boek ontstaan met natuurfoto’s en de portretten. Er begint iets te ontstaan! Ben jij ook benieuwd naar het eindresultaat en wil je m’n project steunen, dan kun je het boek voorbestellen! En zodra het er is, ergens op een plek, kun je het in ontvangst nemen.

Leave a comment