Boven in de Deventer Koekwinkel met uitzicht op de Brink raak ik met Esther in gesprek over haar hoogbewustzijn. Op twitter vroeg ze of ik nog mensen nodig had voor m’n expeditie en zo zitten we een paar dagen later op deze oer-Deventerse plek.

Hoogbewustzijn is voor Esther dat ze heel snel de energie en het gevoel van een ander voelt en daar in mee gaat. In haar werk als voedingsdeskundige, helpt haar dat om een ander te kunnen begeleiden. Ze voelt meteen aan hoe een ander veel meer van het leven kan genieten en welke stappen diegene daarvoor kan zetten. Ze ziet de potentie en wil dan heel graag helpen. Ze verwondert zich er dan vaak over waarom iemand die stappen niet zet.

Zelf heeft ze ook het gevoel nog meer stappen te kunnen zetten in haar eigen onderneming. Dat wat ze doet raakt haar passie wel, maar is het het echt? Ze voelt een sterk vertrouwen dat ‘het goed komt’ met haar onderneming. Alleen zet ze de stappen nog niet. Wat houdt haar tegen? “Wil ik te snel? Te groot?”, vraagt ze zich af.

We hebben het over transformatie en waarom het zo heftig moet zijn. Esther had het gevoel dat de grond onder haar voeten vandaan schoot. Dat was het moment waarop ze ervoer dat ze niks meer te verliezen had en alles losliet. Vanaf dat moment kijkt ze niet meer naar het verleden en wat anderen willen, maar ontdekt ze wat ze zelf wil en hoe ze zelf verder kan.

Doordat ze zich bewust is geworden van haar hoogbewustzijn en hooggevoeligheid vallen dingen uit haar leven op z’n plek. Ze besefte zich dat ze daarom nooit ‘echte’ vriendinnen had, ze altijd het gevoel had er niet bij te horen en zich geremd voelde. Ze moest ideeën die ze inbracht bijna altijd verdedigen of ze werden genegeerd.

Haar droom, die ze al sinds haar 16e heeft, is een kamp voor kinderen op te zetten. In het kamp leren de kinderen op een speelse manier zichzelf kennen en zelfverzekerder te zijn, het beste uit zichzelf te halen. Ze wilde dit ooit voor kinderen met overgewicht opzetten, maar trekt het nu graag breder, naar kinderen die onzeker zijn. Dit is wat ze nog steeds heel graag wil.

Tijdens het maken van de foto deelt Esther dat ze
alles zo graag zó goed wil doen, zo ook op de foto gaan. We hebben het over heel erg je best doen om niet je best te doen, met een hoop lol en prachtige foto’s als resultaat. Esther geeft aan dat ‘het zo goed willen doen voor de buitenwereld’ haar blokkeert, ze dan gaat nadenken en van zichzelf verwijdert raakt. Is dat wat haar remt om te doen wat ze echt wil? Of was ze haar droom even ‘vergeten’?