was successfully added to your cart.
nieuwe paden banen

Spelen met Manu

By 4 mei 2017 No Comments


Tijdens het laatste interview van het boekavontuur ging ik in gesprek met Manu, een jongen van 6 jaar oud. Het was een bijzondere ervaring. Ik wist niet precies waarom ik hem wilde ‘interviewen’. Het was meer een gevoel geweest en ik was nieuwsgierig naar wat er zou ontstaan als ik hem volgde. Wat zou ik ontdekken voor m’n boek? En voor NieuwsgierigerWijs? Wat zouden we samen beleven en wat zou hij mij laten zien van zijn wereld? Het voelde ongewoon en ook spannend.

Precies op tijd sta ik op het schoolplein om Manu op te halen. De deuren gaan open en de kinderen komen naar buiten. Ik loop naar hem toe en als hij me ziet weet hij dat we vanmiddag samen op pad gaan. Hij vraagt of we kunnen gaan zwemmen, op avontuur in het zwembad. Ik deel dat ik geen zwemkleren mee heb en vraag of er iets anders is waar hij ook wel naartoe zou willen. Ik noem een aantal mogelijkheden op waaronder het strand. Daar heeft hij meteen veel zin in. ‘We gaan parels zoeken op het strand’, vertelt hij.

Met de auto rijden we er naartoe. Manu weet de weg en wil graag over de dijk rijden. Zo slingeren we naar het strand. Onderweg stel ik wat vragen. Op een gegeven moment geeft hij aan dat hij even stil in de auto wil zitten. Wat fijn. Ik stap vanuit het vragen stellen en dingen willen weten weer in het ervaren en nieuwsgierig zijn naar wat we beleven. En dat is precies wat deze ontmoeting anders maakt dan de andere interviews waarin ik steeds vragen kon blijven stellen over waar ik nieuwsgierig naar was. Nu gaan we samen iets beleven.

Terwijl we bijna bij de parkeerplaats bij het strand zijn begint het te zachtjes te regenen. We blijven nog even in de auto om wat te eten en drinken. Ik vraag Manu hoe je volgens hem iets nieuws in de wereld zet. ‚Dan moet je een bloembol planten in zachte grond en steeds water geven. Dan komen er bloemen’, vertelt hij. Ik verwonder me over het gemak waarmee hij de vraag beantwoordt en de wijsheid en eenvoud die in het antwoord besloten liggen.

De regen wordt minder en we lopen de duinen in richting het strand om parels te zoeken in de branding van de zee. Manu herkent waar hij is en vertelt over een geheime plek van papa waar heel veel kikkervisjes zijn. Als ik hem vertel dat er in de winter geen kikkervisjes zijn, maakt hem dat niet uit. Hij weet dat ze hier zijn en we gaan ze zoeken. Eerst aan de ene kant en daarna aan de andere kant van het kleine duinmeertje. We zien ze niet.

We lopen weer richting strand. Langs het pad ligt een enorme stapel takken. Ik verwonder me erover dat ik die op de heenweg niet heb gezien. Zullen we een hut bouwen? vraagt Manu. ‘Ja, cool’, zeg ik. We slepen takken naar de plek waar Manu de hut wil maken, tegen een boom aan. Terwijl we de hut bouwen ontdekt Manu een ander fijn plekje achter de stapel met takken. Dat is zijn hut en de andere hut is de mijne. Het is tijd om te gaan slapen ieder in onze hut en Manu zal me roepen als het tijd is voor actie legt hij me uit. We hebben net dennenappels verzameld. Ze zijn om naar de mensen te gooien die onze hut willen, legt Manu uit.

Ik voel weerstand opkomen tegen het bekogelen van een ‘vijand’ en vooral tegen het zien van het slechte in andere mensen. Waarom zouden ze onze hut willen inpikken? Ik besluit dit te laten en mee te doen met Manu’s spel, hem te volgen, te spelen, nieuwsgierig naar wat er ontstaat. We gooien de dennenappels naar de voor mij onzichtbare vijand en rapen er nog meer. Het is gezellig in de hut en Manu vertelt me steeds wat ik moet doen.

Ik vraag me regelmatig af wat ik aan het doen ben en wat dit bijdraagt aan m’n boek. De andere interviews waren veel helderder. Ik was nieuwsgierig naar hoe mensen iets totaal nieuws hadden opgezeten vroeg hen daarnaar. Nu ben ik met Manu in de duinen aan het spelen.

Dan is het tijd om weer terug te gaan. In de auto stel ik nog een aantal vragen, zoals wat er anders zou zijn op zijn ideale school. Hij vertelt dat hij dan alles tegelijkertijd zou willen doen: rekenen, taal, spelling. Dat er 10 tafels zijn en hij steeds een rondje maakt en steeds overal even aan werkt. Ik zie het meteen voor me en voel de uitnodiging om kinderen echt te betrekken bij het vormgeven van hun onderwijs en hen te vertrouwen in wat zij aangeven dat voor hen werkt en dat dan mogelijk te maken.

Ik ben benieuwd hoe deze ervaring uiteindelijk een plek gaat krijgen in het boek. Het gaat in elk geval over ongewone dingen uitproberen en je gevoel volgen én het gaat over voorbij het serieuze en lekker spelen. Ook gaat het over kinderen durven volgen, hoe gek het voor jezelf misschien ook is en daardoor een inkijkje in hun wereld te krijgen. Wordt vervolgd!

admin

Author admin

More posts by admin

Leave a Reply

Vuurtjes om bij aan te schuiven

Populaire berichten & pagina’s